Δίπλα στο σπίτι των παππούδων μου, στην Πλατεία Αμερικής, υπήρχε ένα μαγαζί με είδη δώρων. Το μαγαζί αυτό λεγόταν «Red Fox» κι εγώ το λάτρευα. Μου άρεσε το όνομά του, το ύφος του, η ιδιοκτήτριά του, η διακόσμησή του, όλα μου άρεσαν.
Τα περισσότερα από τα αντικείμενα που βρίσκονταν εκεί μέσα, ήταν χειροποίητα. Φτιαγμένα με αγάπη, πρωτοτυπία και πολύ γούστο. Υπήρχαν φορές που κατέβαινα από το σπίτι μόνο και μόνο για να σταθώ μπροστά στη βιτρίνα της και να τη θαυμάσω.
Τα χρόνια πέρασαν. Το μικρό μαγαζάκι της οδού Λευκωσίας κάποτε έκλεισε. Η ανάμνηση φυλάχτηκε και η ζωή όπως συνήθως συμβαίνει προχώρησε το δρόμο της.
Και, να που τώρα, αρκετές δεκαετίες αργότερα συνάντησα μια άλλη Κόκκινη Αλεπού. Ένα όμορφο μαγαζάκι πληροφοριών, με υπέροχο ύφος, ζεστή ιδιοκτήτρια, όμορφη διακόσμηση και καλό γούστο. Μόνο που αυτή τη φορά στη βιτρίνα του φιγουράρει και κάτι δικό μου. Κάτι δικό μου και του Μάνου Κρόκου, που το φτιάξαμε με πολλή πολλή αγάπη και όρεξη. Το «Κάθε φορά… μια ιστορία». Μάλιστα, η Κόκκινη Αλεπού μου κάνει την τιμή να το παρουσιάζει η ίδια και πολύ την ευχαριστώ γι’ αυτό. Όχι μόνο για την όμορφη παρουσίαση, αλλά και για υπέροχη ανάμνηση που μου ξύπνησε.

Οι μυθοπλάστες: ΄Κάθε φορά… μια ιστορία