Ο Νταλί είναι ο γάτος μας. Ζει μαζί μας εδώ και τέσσερα χρόνια. Τον λατρεύουμε. Προσωπικά, πιστεύω ότι είναι το πιο καλόψυχο, το πιο αγαθό, το πιο επικοινωνιακό και το πιο γλυκό γατί που έχω γνωρίσει.
Αντιμετωπίζει όμως ένα χρόνιο πρόβλημα υγείας, που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Την Κυριακή νοσηλεύτηκε στο Αττικό Νοσοκομείο Ζώων, όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, και τίποτα περισσότερο.
Ουσιαστική βοήθεια πήρε τη Δευτέρα από την κτηνίατρό του, την Βασιλική Γιανναράκη, η οποία τον έβαλε σε οξυγόνο για 5 ολόκληρες ώρες, αφήνοντας κι εμένα μαζί του για να μη φοβάται, ενώ του έδωσε το σωστό θεραπευτικό σχήμα για να ξεπεράσει τον κίνδυνο. Και τα κατάφερε από θαύμα, όπως είπε και η ίδια όταν τον ξαναείδε σήμερα.
Όμως, αυτές τις μέρες, για κάποιο περίεργο λόγο, στο μυαλό μου τριγυρνούν, ξανά και ξανά τα λόγια της αλεπούς προς τον μικρό πρίγκιπα. Τα συνδέω απόλυτα μαζί του, και σκέφτομαι πόσο τυχεροί είναι οι άνθρωποι που ΔΕΝ κάνουν δεσμούς. Ξέρω ότι θα ακουστεί περίεργο, όμως όταν δεν κάνεις δεσμούς δεν πονάς για κανέναν και τίποτα κι αυτό είναι στιγμές που δεν μου φαίνεται και τόσο κακό, παρόλο που είναι πολύ μακριά από τη δική μου φύση.

«Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό», είπε η αλεπού. «Θα πει να κάνεις δεσμούς…»
«Να κάνεις δεσμούς;»
«Ασφαλώς» είπε η αλεπού. «Για μένα είσαι ως τώρα μονάχα ένα αγοράκι, ίδιο κι απαράλλαχτο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. Και δε σ’ έχω ανάγκη. Ούτε κι εσύ με έχεις ανάγκη. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού, ίδια με άλλες εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με εξημερώσεις, θα έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο…»