Σε ανύποπτο χρόνο, 10 χρόνια πριν, η Suzanne Woolcott κυκλοφόρησε τα Gorjuss της. Στο διάστημα αυτό τα κορίτσια χωρίς στόμα, μύτη ή φρύδια αγαπήθηκαν από μικρά και μεγάλα κορίτσια σε 50 χώρες του κόσμου, παρουσιάστηκαν σε αμέτρητες εκθέσεις, έγιναν μόδα, ακόμα και τατουάζ.

Σήμερα, που τα είδα και πάλι μπροστά μου σε ένα βιβλιοπωλείο μού γεννήθηκε αυθόρμητα μια απορία: Πώς και οι απανταχού συνομωσιολόγοι δεν έχουν ισχυριστεί ακόμα πως ο λόγος που σχεδιάστηκαν αυτές οι φιγούρες (10 χρόνια πριν, το τονίζω!) ήταν για να μας προετοιμάσουν στο να συνηθίσουμε τα ανέκφραστα πρόσωπα που συνεπάγεται η χρήση της μάσκας ;

Μετά θυμήθηκα διάφορες σχετικές φράσεις:

«Οι μάσκες μας φιμώνουν», αυτή τη φράση δεν την κατάλαβα ποτέ.

«Οι μάσκες κρύβουν το χαμόγελό μας», κάτι που λέγεται ακόμα και πως πρόσφατα κυκλοφόρησαν μάσκες με τυπωμένα χαμόγελα.

«Οι μάσκες προετοιμάζουν το έδαφος για να γίνουμε Ισλάμ», ισχυρίζεται μια άλλη μερίδα ατόμων που το έχουν ψάξει περισσότερο κι εκεί ο αντίλογος σταματά. Γιατί το έχουν ψάξει καλά. Τόσο που ίσως και να γνωρίζουν προσωπικά εκείνους τους τρεις ανθρώπους που σε κάποιο νοσοκομείο στη Β. Ελλάδα τους έβαλαν να υπογράψουν πως ο θάνατος κάποιου συγγενή τους προήλθε από κορονοϊό με αντάλλαγμα δωρεάν μετακινήσεις κι άλλα προνόμια.

Λόγω εκλαμβανόμενης, από μέρους μου, συνάφειας sadoro με το θέμα του κορονοϊού ακολούθησε μια τρίτη σκέψη. Ήρθε μέσα από την εικόνα δημοσιογράφων και πολιτικών σε κάποιο δελτίο ειδήσεων (ήταν φευγαλέα δεν θυμάμαι το κανάλι). Πάντα μου φαινόταν πως οι περισσότεροι από όσους βγαίνουν στα δελτία ειδήσεων είναι άνθρωποι που απλώς κουνάνε το στόμα τους. Μιλούν μόνο με το στόμα ή το σφίγγουν για να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους, το ανοίγουν πολύ για να φωνάξουν και να δείξουν τον εκνευρισμό τους όμως όλο το υπόλοιπο προσώπό τους παραμένει σταθερά ανέκφραστο, πράγμα που δείχνει και το μέγεθος της ανειλικρινούς τους έκφρασης. Μετά φαντάστηκα τα ίδια πρόσωπα με μάσκες, όπου εκεί ο μόνος τρόπος για να εκφράσουν το ο,τιδήποτε θα ήταν η ένταση της φωνής τους. Κατέληξα πως ίσως να γνωρίζουν την αδυναμία τους κι αυτός να είναι ο λόγος που ποτέ κανείς δημοσιογράφος ή καλεσμένος τους δεν φόρεσε μάσκα μπροστά στις κάμερες.

Η επόμενη σκέψη μου ήταν παιδιά που είναι σε μόνιμο lock down σε κάποιο δωμάτιο νοσοκομείου ή στο σπίτι τους, υποχρεωμένα να φορούν μάσκα για να μην επιβαρύνουν κι άλλο την εύθραυστη υγεία τους. Και σε όσους ανθρώπους έρχονται σε επαφή μαζί τους και τη φορούν αμέτρητες ώρες από νοιάξιμο για εκείνα. Γιατί η μάσκα δεν είναι τιμωρία, ούτε μπούργκα, ούτε φίμωση. Είναι νοιάξιμο για εκείνα τα παιδιά που ξέρουν να χαμογελούν με χίλιους άλλους τρόπους κι έχουν μάτια λαμπερά που ακτινοβολούν τη δίψα για ζωή.

Κι επειδή πόσο μακριά μπορεί να πάνε οι σκέψεις σου κρατώντας ένα πορτοφολάκι με σχέδια της Suzanne Woocott σε ένα βιβλιοπωλείο, σταμάτησα τους ελεύθερους συνεισμούς μου εκεί. Με μια τελευταία απορία: εφόσον, εκείνη κατάφερε να επικοινωνήσει συναισθήματα μέσα από σχέδια κοριτσιών που το μόνο που έχουν επάνω στα πρόσωπά τους είναι δυο μαύρες κουκίδες για μάτια, εμείς γιατί δεν μπορούμε;

Δεν έχω ιδέα αν η σύνδεση ανάμεσα σε αυτά τα σχέδια με τις παραπάνω σχέσεις έχουν κάποια πραγματική συνάφεια, όμως θεωρώ πως η χρήση της μάσκας, εκτός από μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία, είναι πολυσήμαντη.

Μπορεί να προστατέψει ζωές, να δηλώσει σεβασμό και νοιάξιμο για τους άλλους κι ίσως ίσως να αποτελέσει μια πρόκληση για να καταλάβουμε ποιοι είναι οι «ζωντανοί» ανάμεσά μας. Άραγε, τι κρύβουν οι μάσκες μας;

Τα έργα της Κικής Περιβολάρη κοσμούν ιδιωτικές συλλογές και φιλοξενούνται σε μουσεία και γκαλερί. Το «Μαμά, φτιάξε μου μια μάγισσα!» ήταν ο τίτλος μίας από τις πολλές εκθέσεις της στο Μουσείο Μπενάκη, αλλά και του βιβλίου που φτιάξαμε μαζί και θα κυκλοφορήσει μέσα στον Σεπτέμβριο από τις εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι.

Πρόκειται για έργα τέχνης που όταν τα είδα σκέφτηκα πόσο όμορφες ιστορίες θα είχαν να αφηγηθούν. Σε μένα αφηγήθηκαν μια πανέμορφη ιστορία που μίλησε στην καρδιά μου. Το περίεργο, όμως,  μαζί τους είναι πως ανάλογα με το ποιος στέκεται απέναντί τους αυτά τα έργα λένε διαφορετικές ιστορίες. Έτσι, το κείμενο που έγραψα μπορεί απλά να αποτελέσει μια αφορμή για να συνομιλήσετε κι εσείς μαζί τους.

Άλλωστε, όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Ένα χαρτί μοιράζει ιδέες σαν δέντρο που περπατάει.
Ένα ψαλίδι κάνει τα πρώτα του βήματα.
Ένα κοπίδι ορίζει τις γραμμές μιας αλλόκοτης μάγισσας που διώχνει τα σκοτάδια.
Κι όλα μαζί μάς λένε μια ιστορία. Μία μόνο; Αμέτρητες!

 

Δεν χορεύουμε για να γίνουμε Ισιδώρα Ντάνκαν, δεν τραγουδάμε για να ξεπεράσουμε τον Ανδρέα Μποτσέλι, δεν γράφουμε για να γίνουμε Φίοντορ Ντοστογιέφσκι. Δεν χρειάζεται να είσαι «φτασμένος» συγγραφέας για να γράψεις τις σκέψεις σου σε ένα ημερολόγιο, τα συναισθήματά σου σε μια επιστολή. Μέσα από την τέχνη εκφραζόμαστε, επικοινωνούμε με τον εαυτό μας και τους άλλους.

Αυτή ακριβώς την ανάγκη έρχεται να ικανοποιήσει η σειρά «Με δικά σου λόγια», των εκδόσεων Κίτρινο Πατίνι. Πρόκειται για μια διαδραστική εφαρμογή όπου ο χρήστης «διαβάζει» τις εικόνες και βήμα-βήμα χτίζει την δική του ιστορία.

Στη σειρά περιλαμβάνονται 5 μέχρι στιγμής εικονογραφημένα από εμένα βιβλία βιβλία που αναζητούν τον συγγραφέα τους!

Διαλέξτε τις εικόνες που σας αρέσουν εδώ και γιατί όχι, εκδώστε το δικό σας βιβλίο. 

 

 

«Ποια ιστορία υπάρχει πίσω από τις εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι;»

Αυτή ήταν η πρώτη ερώτηση που έθεσε η συγγραφέας Γωγώ Τσακογιάννη για τη παρουσίαση των εκδόσεων Κίτρινο Πατίνι,  που σκόπευε να φιλοξενήσει στο blog της.

Η απάντηση που έδωσε ο Μάνος Κρόκος ήταν πως δεν υπάρχει μόνο μία ιστορία πίσω από τις εκδόσεις μας, αλλά πολλές. Κι όλες, μα όλες, κρύβουν μέσα τους την βαθιά πεποίθηση πως μπορούμε να βοηθήσουμε μικρούς και μεγάλους να γίνουν δημιουργοί του δικού τους φανταστικού τους κόσμου.

Μέχρι σήμερα οι εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι φιλοξενούσαν μόνο δικά μας έργα. Πλέον, είμαστε ανοιχτοί σε νέες προτάσεις κι αυτό γιατί το Κίτρινο Πατίνι είναι ένα μαγικό όχημα που χωράει όλους τους φίλους των ποιοτικών εκδόσεων, αλλά και δημιουργούς που θέλουν να γίνουν συνταξιδιώτες μας. Περιμένουμε, λοιπόν, τα κείμενά σας αφού έχουμε μια ολόκληρη ομάδα από συνεργάτες για να τα αξιολογήσουν και να σας βοηθήσουν να τα εκδώσετε.
Περιμένουμε και τα δικά σας κείμενα στο [email protected]

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξή μας εδώ