Κι αν μου πέρασε από το μυαλό ότι οι εκπλήξεις θα σταματούσαν, ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες για να μου αποδείξουν πως οι άνθρωποι με μεράκι, όρεξη και φαντασία, όπως η Διευθύντριά του και συγγραφέας κ. Αναστασία Ευσταθίου, δεν σταματούν ποτέ να δημιουργούν και να χαρίζουν απλόχερα τα δώρα της καρδιάς τους. Kι όλα αυτά τα όμορφα δεν μπορούσαν να γίνουν αν δεν τα άγγιζε με το πολύχρωμο ραβδάκι της η καθηγήτρια εικαστικών του σχολείου κ. Όλγα Παππά.

Έτσι, μετά τον Παραμυθένιο κόσμο που έπλασαν για τα παιδιά, συνέχισαν να στολίζουν τη βιβλιοθήκη τους και να γεμίζουν τα ράφια τους με όμορφα βιβλία. Ανάμεσά τους και βιβλία των εκδόσεων Κίτρινο Πατίνι.

Κι ένα δωράκι από εμένα που αξιοποίησαν ακόμα και το περιτύλιγμά του. Δείτε τις φωτογραφίες και θα καταλάβετε μόνοι σας το πώς!

Μία από τις 49 Παραμυθοκάρτες-Ιστορίες από Καμβά περιλαμβάνουν τον πίνακα του Σαλβαντόρ Νταλί «Η εμμονή της Μνήμης». Σε ένα άλλο σετ, το Παραμυθοκάρτες_Ιστορίες από το Νησί της Φαντασίας, εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι, υπάρχουν κάρτες που κρύβουν πειρατές, γοργόνες, χάρτες που οδηγούν σε χαμένους θησαυρούς, τηλεσκόπια και θαλασσινά παλάτια. Κι έρχεται ένα μέιλ από τη νηπιαγωγό Γαρυφαλιά Τεριζάκη που αποδεικνύει πως όλα αυτά μπορούν να χωρέσουν σε ΜΙΑ ιστορία, που δεν μοιάζει με καμία, που λέει και το τραγούδι!

Είμαι ενθουσιασμένη με τη δουλειά τους, με τους ρόλους που έπλασαν για το θεατρικό τους, για το κουκλοθέατρο που ετοιμάζουν, αλλά και για τις ζωγραφιές τους. Χίλια μπράβο σε όλους σας!

1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων

1ο Πρωινό Τμήμα

Υπεύθυνη Νηπιαγωγός: Γαρυφαλιά Τεριζάκη

Με αφορμή τον πίνακα του Σαλβαντόρ Νταλί «Η Εμμονή της μνήμης» (ή, αλλιώς, τα λιωμένα ρολόγια) δημιουργήσαμε με τα παιιδά μια ιστορία, λαμβάνοντας υπόψιν τις λειτουργίες του παραμυθιού, σύμφωνα με τις οδηγίες των Παραμυθοκαρτών που δημιούργησε ο Μάνος Κρόκος και εικονογράφησε η Λιάνα Δενεζάκη. Ο χάρτης μας, λοιπόν, για την δημιουργία της ήταν τα 7 στοιχεία του παραμυθιού:

Ήρωας, Τόπος, Σκοπός, Εμπόδιο, Βοηθός, Μαγικό Αντικείμενο και Τέλος.

Συγχαρητήρια στους μικρούς μας μυθοπλάστες και εικονογράφους!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πειρατής που τον έλεγαν Θανάση. Είχε ένα μεγάλο όνειρο: να βρει ένα θησαυρό! Ο πατέρας του του είχε αφήσει έναν χάρτη μέσα στο σεντούκι που είχε στο αμπάρι του καραβόσπιτού του και περίμενε να έρθει η στιγμή που θα είναι έτοιμος για να ξεκινήσει το ταξίδι του.

Ένα πρωί ξύπνησε και ένιωσε πολύ έτοιμος! Σάλπαρε, λοιπόν, για να κυνηγήσει το όνειρό του, ακολουθώντας τον χάρτη. Μετά από πολλές μέρες ταξιδιού σταμάτησε για λίγο να ξεκουραστεί στην «πολύχρωμη θάλασσα». Δεν ήξερε γιατί λέγεται έτσι αλλά μετά από λίγο το έμαθε επειδή εμφανίστηκε μπροστά του μία όμορφη γοργόνα. Καθόταν σ΄ ένα βράχο. Είχε ξανθά μαλλιά και πολύχρωμη ουρά. Κάθε φορά που έπεφτε στη θάλασσα αυτή γινόταν πολύχρωμη από τα χρώματα που είχε η ουρά της.

Πλησίασε την πλώρη του καραβιού του και τον ρώτησε:

  • Για που τό ’βαλες όμορφε πειρατή και πως σε λένε;

  • Πάω να κυνηγήσω το όνειρό μου και να βρω έναν θησαυρό! Με λένε Θανάση και αυτός είναι ο παπαγάλος μου. Μοιάζετε πολύ! Είστε και οι δύο πολύχρωμοι. Εσένα πως σε λένε;

  • Μεταξένια είναι το όνομά μου.

  • Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου αλλά πρέπει να συνεχίσω το ταξίδι μου και να κυνηγήσω το όνειρό μου. Θα γυρίσω κάποια στιγμή όμως πάλι κοντά σου. Γεια σου όμορφη γοργόνα.

  • Να πας στο καλό και να προσέχεις αγαπημένε μου πειρατή.

Ο πειρατής Θανάσης συνέχισε το ταξίδι με το καραβόσπιτό του. Δεν είχε πάρει χαμπάρι όμως τρία λιοντάρια που τον κυνηγούσαν. Είχαν πτερύγια και δόντια καρχαρία και νύχια κοφτερά σαν μαχαίρια. Τον είχαν περικυκλώσει. Έβγαλε το χρυσό του σπαθί με τα πολλά φωτάκια και άρχισε να τα πολεμάει. Τα φωτάκια ζάλιζαν τα λιοντάρια αλλά δεν μπορούσε να τα νικήσει. Ήταν πολύ δυνατά και άγρια. Φώναζε για να τα τρομάξει αλλά δεν τα κατάφερνε.

Τον άκουσε η Μεταξένια και έτρεξε αμέσως κοντά του. Με μία απότομη κίνηση που έκανε η γοργόνα με την ουρά της πάγωσε τα λιοντάρια και έγιναν ένα με τα κύματα που σήκωσε. Ο πειρατής έμεινε με το στόμα ανοιχτό! Δεν ήξερε ότι η ουρά της είχε μαγική δύναμη!

  • Σ’ ευχαριστώ λατρεμένη μου γοργόνα! Σου χρωστάω τη ζωή μου και το όνειρό μου! Πρέπει όμως να συνεχίσω το ταξίδι μου για να βρω τον θησαυρό. Θα σε ξαναβρώ!

Μετά από λίγη ώρα ακολουθώντας τον χάρτη, βγήκε στην ακτή, σε ένα μέρος που λεγόταν «η εμμονή της μνήμης». Έκανε πάρα πολλή ζέστη και η άμμος έκαιγε πολύ. Ευτυχώς που φορούσε μπότες.. Δεν πίστευε στα μάτια του με αυτό που αντίκρυσε! Ήταν ένα πολύ ασυνήθιστο τοπίο. Υπήρχαν λιωμένα ρολόγια – σαν τυριά- παντού. Άλλο κρεμόταν από ένα ξερό δέντρο, άλλα ήταν ακουμπισμένα σε έναν πάγκο, άλλο σε έναν βράχο. Κάποιο ρολόι, μάλιστα, το έτρωγαν μυρμήγκια.

Φοβήθηκε λίγο … Θυμήθηκε όμως ότι είναι πειρατής και δεν έπρεπε να φοβάται. Άρχισε να ψάχνει για το σεντούκι με το θησαυρό. Έψαξε στα βράχια, κάτω από το τραπέζι, πίσω από το δέντρο, τίποτα. Έσκαψε στην άμμο, τίποτα. Μετά από πολλή ώρα και αφού είχε γίνει μούσκεμα από την πολλή ζέστη έψαξε κάτω από τον βράχο που έμοιαζε με το κεφάλι ενός ζωγράφου, του Σαλβαδόρ Νταλί. Εκεί από κάτω, βρήκε το σεντούκι με τον θησαυρό! Το φύλαγε όμως ένα φίδι. Το φίδι τον απείλησε, αλλά έβγαλε αμέσως το φωτεινό του σπαθί και εκείνο ζαλίστηκε με τα πολλά φωτάκια. Έτσι ο Θανάσης του έδωσε μια και το νάρκωσε για τα καλά. Θα ξύπναγε το επόμενο καλοκαίρι!

Όταν άνοιξε το σεντούκι τα μάτια του λαμπύρισαν από τους πολλούς θησαυρούς:

Ρουμπίνια, διαμάντια, χρυσά φλουριά, σμαράγδια, ένα στέμμα και ένα χρυσό κολιέ. Και πιο κάτω ήταν ένα περίεργο, πανέμορφο βραχιόλι με 7 πέτρες στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Σκέφτηκε ότι θα το χάριζε στην αγαπημένη του γοργόνα, όταν την έβλεπε ξανά, μαζί με το στέμμα.

  • Είμαι περήφανη για σένα πειρατή μου!» Είπε η γοργόνα, που είχε ήδη έρθει μέχρι εκεί για να του κάνει έκπληξη! Ξαφνιάστηκε γιατί δεν είχε καταλάβει ότι ήταν εκεί!

  • «Αγαπημένη μου γοργόνα! Αυτό είναι για σένα» της είπε και της φόρεσε το βραχιόλι. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή έγινε κάτι μαγικό! Η Μεταξένια τινάχτηκε και η ουρά της εξαφανίστηκε. Είχε γίνει πια μια κανονική πεντάμορφη γυναίκα.

  • Τι όμορφη που είσαι! Αυτό το στέμμα είναι δικό σου. Θέλεις να γίνεις η βασίλισσά μου και να ταξιδεύουμε για πάντα οι δυο μας με το καραβόσπιτό μου;

  • Με μεγάλη μου χαρά αγαπημένε μου πειρατή! Θα σε ακολουθήσω όπου και αν πας.

Κι έτσι, ο Θανάσης με την Μεταξένια ξεκίνησαν (ή μάλλον συνέχισαν) τα ταξίδια σε όλες τις θάλασσες του κόσμου για να τον γνωρίσουν.

Και έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα!

Και έκαναν αυτοί ταξίδια μακρινά αλλά εμείς μακρύτερα!

Και έκαναν αυτοί καλά παιδιά αλλά …

εμείς είμαστε ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

Το  παιδικό βιβλίο «Ένα Δώρο για τη Μελένια» αναμένεται να κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους μικρούς μαθητές των Εκπαιδευτηρίων Ηλιάδη να ανοίξουν πρώτοι πρώτοι την αγκαλιά τους για να το υποδεχθούν. Ο Σύλλογος «Νέοι Ορίζοντες», αλλά κι εγώ προσωπικά, νιώθουμε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε θερμά τη διεύθυνση του σχολείου και τις εκπαιδευτικούς για την ευαισθησία που είχαν να μοιραστούν μαζί μας στιγμές χαράς και δημιουργίας.

[…]Οι μαθητές του Νηπιαγωγείου των Εκπαιδευτηρίων Ηλιάδη στη Σαλαμίνα μαζί με τις νηπιαγωγούς Μαρία Λουκά και Δάβη Μαριάννα, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας για τον Παιδικό καρκίνο γνώρισαν τη Μελένια μέσα από το παιδικό βιβλίο «Ένα δώρο για τη Μελένια», που εξέδωσε ο Σύλλογος Εθελοντικής Αρωγής και Φροντίδας «Νέοι Ορίζοντες», σε συγγραφή και εικονογράφηση της Λιάνας Δενεζάκη.

Ο αγώνας της γλυκιάς Μελένιας, καθώς και η επιτυχής αποστολή των πεταλούδων κέντρισε το ενδιαφέρον των παιδιών, τους ενθουσίασε και τους ευαισθητοποίησε ως προς τον εθελοντισμό. Οι μικροί μαθητές ζωγράφισαν τη Μελένια και τις πεταλούδες και έφτιαξαν μια αρκουδίτσα με καρδιά στο διαδικτυακό τους μάθημα.[…]

 

Οι βιβλιοθήκες είναι κόσμοι ανεξερεύνητοι. Χάρτες που οδηγούν σε θησαυρούς. Kι αυτό το ξέρει καλά η Διευθύντρια του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ακράτας, η κ. Αναστασία Ευσταθίου, που εκτός από εκπαιδευτικός, είναι και μια καταξιωμένη συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Έχει πάντα ένα μεγάλο χαμόγελο και μια ανοιχτή αγκαλιά για όλα τα παιδιά. Μέσα από τα παραμύθια της μοιράζεται μαζί μας το αντίδοτο για τη σκληρή πραγματικότητα. Οργανώνει πρωτότυπες εκπαιδευτικές δράσεις, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και στο διάβα της σκορπίζει μια ειδική νεραϊδόσκονη που ανοίγει δρόμους στα παιδιά. Υπηρετεί το δημόσιο σχολείο με πάθος και δε σταματά να τα ταξιδεύει, με όχημα τι άλλο εκτός από τα βιβλία που τόσο αγαπά;

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να μάθετε πολλά περισσότερα για εκείνη και το έργο της -το οποίο είναι πολύ πολύ μεγαλύτερο από όσο χωράει μια απλή σελίδα του facebook: https://www.facebook.com/anastasia.efstathiou

Φέτος υπηρετεί στο 10 Δημοτικό Σχολείο Ακράτας. Αξιοποιώντας, λοιπόν, το διάστημα της καραντίνας, σκέφτηκε να κάνει μια έκπληξη στους μικρούς μαθητές της. Ένα ακόμα μαγικό ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας! Κι έτσι άρχισε να ετοιμάζεται η νέα βιβλιοθήκη του σχολείου. Όμως, τι χρειάζεται ένας τέτοιος χώρος, εκτός από ράφια και βιβλία, για να γίνει ζεστός και να μαγέψει τα παιδιά; Καταρχάς, έναν ήρωα παραμυθιού για να τα καλωσορίσει!

Ωστόσο, η κ. Ευσταθίου αντί να επιλέξει κάποιον από τους τόσους ήρωες που ζουν μέσα στα δικά της βιβλία, με τίμησε επιλέγοντας ένα δικό μου και πολύ αγαπημένο ήρωα: Τον Μπαρτόλο με τα κόκκινα γυαλιά! Έπειτα, ανέλαβαν δράση  τα μαγικά πινέλα της κ. Τάνυας Ντεβέ, που τα εγγονάκια της έχουν την τύχη να φοιτούν σε αυτό το υπέροχο σχολείο.

Η κ. Τάνυα ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη ζωγραφική με δάσκαλο τον Δημήτρη Λάγκα. Είχε να πιάσει πολλά χρόνια πινέλα στα χέρια της, όμως το φως των χρωμάτων και η χαρά στα μάτια των παιδιών, αποδείχθηκαν δυνατότερα από τη θλίψη της. Κι έτσι δέχτηκε με χαρά να μοιραστεί το ταλέντο της και να δώσει σε ζωή, σε έναν άψυχο χώρο. Ένα ανοιχτό βιβλίο και μια γιορτή παραμυθένια  είναι πια έτοιμα και προσμένουν με ανυπομονησία τους μικρούς μαθητές που θα γεμίσουν με γέλια και χαρά τον νέο χώρο της βιβλιοθήκης. Εκεί όπου τα παιδιά θα ταξιδέψουν μέσα από τα βιβλία, αλλά και θα εμπνευστούν από την μαγική της εικόνα για να γράψουν τα δικά τους παραμύθια. Εκεί θα εικονογραφήσουν τα έργα τους και γιατί όχι να φτιάξουν και τα δικά τους βιβλία!

Μοιράζομαι μαζί σας το οδοιπορικό αυτής της υπέροχης ιδέας και δημιουργίας με τεράστια ευγνωμοσύνη, αλλά και χαρά που ο Μπαρτόλο μου θα είναι εκεί και θα τους συντροφεύει κι επιφυλάσσομαι να ανταποδώσω έστω κι ένα μικρό μέρος της συγκίνησης και της χαράς που μου πρόσφεραν.

 

 

 

 

Το «Μαμά, φτιάξε μου μια μάγισσα» είναι ένα βιβλίο που δημουργήσαμε με την Κικι Περιβολάρη με σκοπό να μυήσουμε τα παιδιά στον μαγευτικό κόσμο των εικαστικών, αλλά και στην τέχνη της αφήγησης ιστοριών.
Θέλαμε να τους δείξουμε τον τρόπο να φτιάξουν τη δική τους μάγισσα που διώχνει τα σκοτάδια και να ανακαλύψουν τις ανεξάντλητες δυνατότητες της φαντασίας τους!
Τι έχει όμως να μας πει για τις εικόνες η εικαστικός, και πολύ αγαπημένη μου φίλη, Κικι Περιβολάρη;
«Η αφορμή ήταν ένα παιχνίδι χάρτινο από μια παλιά εφημερίδα. Μια μάγισσα που ταξιδεύει πάνω στο σκουπόξυλό της, στον χώρο και στον χρόνο… Ένα μικρό χωνάκι θα είναι το σώμα. Μια χάρτινη μπαλίτσα το κεφαλάκι της. Και το φουστάνι της; Πολύχρωμα μικρά χαρτιά, σε τάξη και αταξία, να δίνουν κίνηση μέσα στην ακινησία». Άλλωστε, η χάρτινη δημιουργία της είνια παιχνίδι και, παράλληλα, ο δρόμος για το ζωντάνεμα πολλών μαγικών παραμυθιών.
Αν αναρωτιέστε πώς προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου, θα σας πω. Με αυτόν τον τίτλο φιλοξενήθηκαν το 2008 στο πωλητήριο του Μουσείου Μπενάκη τα πρώτα έργα από χαρτί της Κικι Περιβολάρη.
«Όταν το είδα, σκέφτηκα πόσες όμορφες ιστορίες είχαν να αφηγηθούν», σκέφτηκα. Γιατί έτσι συμβαίνει με την τέχνη. Ανάλογα με οτ ποιος στέκεται απέναντί τους, αυτά τα έργα λένε διαφορετικές ιστορίες. Έτσι, το κείμενο που έγραψα μπορεί απλά να αποτελέσει μια αφορμή για να συνομιλήσετε κι εσείς μαζί τους και να φτιάξετε τις δικές σας, τις οποίες θα χαιρόμουν πολύ να διαβάσω, αλλά και να δημοσιεύσουμε στον αγαπημένο εκδοτικό που δημιουργήσαμε μαζί με τον Μάνο Κρόκο, το Κίτρινο Πατίνι μας.
Το βιβλίο μπορείτε να το αναζητήσετε σε όλα τα βιβλιοπωλεία ή να δείτε περισσότερα γι αυτό στο: www.kitrinopatini.gr/eshop

Μια γλυκιά έκπληξη μου επιφύλαξε ο Νοέμβριος κι ο Μαγικός Κόσμος του Παιδικού Βιβλίου και ο Γιάννης Διακομανώλης που ετοίμασε ένα μίνι αφιέρωμα στη δουλειά μου και τον ευχαριστώ πολύ!

Έφτιαξε, μάλιστα, ένα βιντεάκι διάρκειας λιγότερης από 1,5 λεπτό που όμως περιέχει αρκετές από τις πιο όμορφες στιγμές της δουλειάς μου, που μπορείτε να δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

 

Το κείμενό του μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:

https://www.kosvoice.gr/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B7%CF%83%CE%B7/item/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CE%B1-%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7?fbclid=IwAR3F8uFsh9e7OKRlW-JH-WD1XHWk2GaIBrDibySdjxj33JoiUkBFnOyl36o

Σε ανύποπτο χρόνο, 10 χρόνια πριν, η Suzanne Woolcott κυκλοφόρησε τα Gorjuss της. Στο διάστημα αυτό τα κορίτσια χωρίς στόμα, μύτη ή φρύδια αγαπήθηκαν από μικρά και μεγάλα κορίτσια σε 50 χώρες του κόσμου, παρουσιάστηκαν σε αμέτρητες εκθέσεις, έγιναν μόδα, ακόμα και τατουάζ.

Σήμερα, που τα είδα και πάλι μπροστά μου σε ένα βιβλιοπωλείο μού γεννήθηκε αυθόρμητα μια απορία: Πώς και οι απανταχού συνομωσιολόγοι δεν έχουν ισχυριστεί ακόμα πως ο λόγος που σχεδιάστηκαν αυτές οι φιγούρες (10 χρόνια πριν, το τονίζω!) ήταν για να μας προετοιμάσουν στο να συνηθίσουμε τα ανέκφραστα πρόσωπα που συνεπάγεται η χρήση της μάσκας ;

Μετά θυμήθηκα διάφορες σχετικές φράσεις:

«Οι μάσκες μας φιμώνουν», αυτή τη φράση δεν την κατάλαβα ποτέ.

«Οι μάσκες κρύβουν το χαμόγελό μας», κάτι που λέγεται ακόμα και πως πρόσφατα κυκλοφόρησαν μάσκες με τυπωμένα χαμόγελα.

«Οι μάσκες προετοιμάζουν το έδαφος για να γίνουμε Ισλάμ», ισχυρίζεται μια άλλη μερίδα ατόμων που το έχουν ψάξει περισσότερο κι εκεί ο αντίλογος σταματά. Γιατί το έχουν ψάξει καλά. Τόσο που ίσως και να γνωρίζουν προσωπικά εκείνους τους τρεις ανθρώπους που σε κάποιο νοσοκομείο στη Β. Ελλάδα τους έβαλαν να υπογράψουν πως ο θάνατος κάποιου συγγενή τους προήλθε από κορονοϊό με αντάλλαγμα δωρεάν μετακινήσεις κι άλλα προνόμια.

Λόγω εκλαμβανόμενης, από μέρους μου, συνάφειας sadoro με το θέμα του κορονοϊού ακολούθησε μια τρίτη σκέψη. Ήρθε μέσα από την εικόνα δημοσιογράφων και πολιτικών σε κάποιο δελτίο ειδήσεων (ήταν φευγαλέα δεν θυμάμαι το κανάλι). Πάντα μου φαινόταν πως οι περισσότεροι από όσους βγαίνουν στα δελτία ειδήσεων είναι άνθρωποι που απλώς κουνάνε το στόμα τους. Μιλούν μόνο με το στόμα ή το σφίγγουν για να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους, το ανοίγουν πολύ για να φωνάξουν και να δείξουν τον εκνευρισμό τους όμως όλο το υπόλοιπο προσώπό τους παραμένει σταθερά ανέκφραστο, πράγμα που δείχνει και το μέγεθος της ανειλικρινούς τους έκφρασης. Μετά φαντάστηκα τα ίδια πρόσωπα με μάσκες, όπου εκεί ο μόνος τρόπος για να εκφράσουν το ο,τιδήποτε θα ήταν η ένταση της φωνής τους. Κατέληξα πως ίσως να γνωρίζουν την αδυναμία τους κι αυτός να είναι ο λόγος που ποτέ κανείς δημοσιογράφος ή καλεσμένος τους δεν φόρεσε μάσκα μπροστά στις κάμερες.

Η επόμενη σκέψη μου ήταν παιδιά που είναι σε μόνιμο lock down σε κάποιο δωμάτιο νοσοκομείου ή στο σπίτι τους, υποχρεωμένα να φορούν μάσκα για να μην επιβαρύνουν κι άλλο την εύθραυστη υγεία τους. Και σε όσους ανθρώπους έρχονται σε επαφή μαζί τους και τη φορούν αμέτρητες ώρες από νοιάξιμο για εκείνα. Γιατί η μάσκα δεν είναι τιμωρία, ούτε μπούργκα, ούτε φίμωση. Είναι νοιάξιμο για εκείνα τα παιδιά που ξέρουν να χαμογελούν με χίλιους άλλους τρόπους κι έχουν μάτια λαμπερά που ακτινοβολούν τη δίψα για ζωή.

Κι επειδή πόσο μακριά μπορεί να πάνε οι σκέψεις σου κρατώντας ένα πορτοφολάκι με σχέδια της Suzanne Woocott σε ένα βιβλιοπωλείο, σταμάτησα τους ελεύθερους συνεισμούς μου εκεί. Με μια τελευταία απορία: εφόσον, εκείνη κατάφερε να επικοινωνήσει συναισθήματα μέσα από σχέδια κοριτσιών που το μόνο που έχουν επάνω στα πρόσωπά τους είναι δυο μαύρες κουκίδες για μάτια, εμείς γιατί δεν μπορούμε;

Δεν έχω ιδέα αν η σύνδεση ανάμεσα σε αυτά τα σχέδια με τις παραπάνω σχέσεις έχουν κάποια πραγματική συνάφεια, όμως θεωρώ πως η χρήση της μάσκας, εκτός από μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία, είναι πολυσήμαντη.

Μπορεί να προστατέψει ζωές, να δηλώσει σεβασμό και νοιάξιμο για τους άλλους κι ίσως ίσως να αποτελέσει μια πρόκληση για να καταλάβουμε ποιοι είναι οι «ζωντανοί» ανάμεσά μας. Άραγε, τι κρύβουν οι μάσκες μας;

Τα έργα της Κικής Περιβολάρη κοσμούν ιδιωτικές συλλογές και φιλοξενούνται σε μουσεία και γκαλερί. Το «Μαμά, φτιάξε μου μια μάγισσα!» ήταν ο τίτλος μίας από τις πολλές εκθέσεις της στο Μουσείο Μπενάκη, αλλά και του βιβλίου που φτιάξαμε μαζί και θα κυκλοφορήσει μέσα στον Σεπτέμβριο από τις εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι.

Πρόκειται για έργα τέχνης που όταν τα είδα σκέφτηκα πόσο όμορφες ιστορίες θα είχαν να αφηγηθούν. Σε μένα αφηγήθηκαν μια πανέμορφη ιστορία που μίλησε στην καρδιά μου. Το περίεργο, όμως,  μαζί τους είναι πως ανάλογα με το ποιος στέκεται απέναντί τους αυτά τα έργα λένε διαφορετικές ιστορίες. Έτσι, το κείμενο που έγραψα μπορεί απλά να αποτελέσει μια αφορμή για να συνομιλήσετε κι εσείς μαζί τους.

Άλλωστε, όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Ένα χαρτί μοιράζει ιδέες σαν δέντρο που περπατάει.
Ένα ψαλίδι κάνει τα πρώτα του βήματα.
Ένα κοπίδι ορίζει τις γραμμές μιας αλλόκοτης μάγισσας που διώχνει τα σκοτάδια.
Κι όλα μαζί μάς λένε μια ιστορία. Μία μόνο; Αμέτρητες!

 

Δεν χορεύουμε για να γίνουμε Ισιδώρα Ντάνκαν, δεν τραγουδάμε για να ξεπεράσουμε τον Ανδρέα Μποτσέλι, δεν γράφουμε για να γίνουμε Φίοντορ Ντοστογιέφσκι. Δεν χρειάζεται να είσαι «φτασμένος» συγγραφέας για να γράψεις τις σκέψεις σου σε ένα ημερολόγιο, τα συναισθήματά σου σε μια επιστολή. Μέσα από την τέχνη εκφραζόμαστε, επικοινωνούμε με τον εαυτό μας και τους άλλους.

Αυτή ακριβώς την ανάγκη έρχεται να ικανοποιήσει η σειρά «Με δικά σου λόγια», των εκδόσεων Κίτρινο Πατίνι. Πρόκειται για μια διαδραστική εφαρμογή όπου ο χρήστης «διαβάζει» τις εικόνες και βήμα-βήμα χτίζει την δική του ιστορία.

Στη σειρά περιλαμβάνονται 5 μέχρι στιγμής εικονογραφημένα από εμένα βιβλία βιβλία που αναζητούν τον συγγραφέα τους!

Διαλέξτε τις εικόνες που σας αρέσουν εδώ και γιατί όχι, εκδώστε το δικό σας βιβλίο. 

 

 

«Ποια ιστορία υπάρχει πίσω από τις εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι;»

Αυτή ήταν η πρώτη ερώτηση που έθεσε η συγγραφέας Γωγώ Τσακογιάννη για τη παρουσίαση των εκδόσεων Κίτρινο Πατίνι,  που σκόπευε να φιλοξενήσει στο blog της.

Η απάντηση που έδωσε ο Μάνος Κρόκος ήταν πως δεν υπάρχει μόνο μία ιστορία πίσω από τις εκδόσεις μας, αλλά πολλές. Κι όλες, μα όλες, κρύβουν μέσα τους την βαθιά πεποίθηση πως μπορούμε να βοηθήσουμε μικρούς και μεγάλους να γίνουν δημιουργοί του δικού τους φανταστικού τους κόσμου.

Μέχρι σήμερα οι εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι φιλοξενούσαν μόνο δικά μας έργα. Πλέον, είμαστε ανοιχτοί σε νέες προτάσεις κι αυτό γιατί το Κίτρινο Πατίνι είναι ένα μαγικό όχημα που χωράει όλους τους φίλους των ποιοτικών εκδόσεων, αλλά και δημιουργούς που θέλουν να γίνουν συνταξιδιώτες μας. Περιμένουμε, λοιπόν, τα κείμενά σας αφού έχουμε μια ολόκληρη ομάδα από συνεργάτες για να τα αξιολογήσουν και να σας βοηθήσουν να τα εκδώσετε.
Περιμένουμε και τα δικά σας κείμενα στο info@kitrinopatini.gr

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξή μας εδώ