Η 14η Ημερίδα Παιδικής Λογοτεχνίας ξεκίνησε με ομιλίες και χαιρετισμούς. Το θέμα της ήταν οι 17 στόχοι της βιώσιμης ανάπτυξης όπως αυτοί συμφωνήθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη για την agenda του 2030. Όταν έφτασε η σειρά της κ. Τούμπα εκείνη άρχισε να διαβάζει την απάντηση του Σιάτλ, αρχηγού μιας φυλής Ινδιάνων, προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Φράνκλιν Πιρς. Αυτή η απάντηση δόθηκε περίπου το 1855. Θυμάμαι όταν την είχα πρωτοδιαβάσει, στην εφηβεία μου ακόμα, έκλαιγα. Θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας. Καθετί που λέει ο Σιατλ συγκινεί ολόκληρη την ύπαρξή μου, μα αυτή τη στιγμή ξεχωρίζει για μένα το σημείο εκείνο που αναφέρει:

«Μα τι μένει από τη ζωή, όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί τη γλυκιά φωνή του βγάνει το νυχτοπούλι, ή τα συνακούσματα των βατράχων ολόγυρα σε έναν βάλτο μέσα στη νύχτα;»

Αξίζει να το διαβάσετε ακόμα κι αν είναι για πολλοστή φορά. Κάθε φορά, κάποιο άλλο σημείο θα μιλήσει στην ψυχή σας. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα κείμενο που αν του επιτρέψουμε μπορεί να μας αλλάξει τον τρόπο που στεκόμαστε και βλέπουμε τη ζωή.

[…]Ο μεγάλος αρχηγός στην Ουάσιγκτον μηνάει πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. O μεγάλος αρχηγός μηνάει ακόμα λόγια φιλικά και καλοθέλητα. Καλοσύνη του, γιατί ξέρομε πως αυτός λίγο τη χρειάζεται αντίστοιχα τη φιλία μας. Την προσφορά του θα τη μελετήσομε, γιατί ξέρομε πως, αν δεν το πράξομε, μπορεί ο λευκός να προφτάσει με τα όπλα και να πάρει τη γη μας.
Πώς μπορείτε να αγοράζετε ή να πουλάτε τον ουρανό – τη ζέστα της γης; Για μας μοιάζει παράξενο. Η δροσιά του αγέρα ή το άφρισμα του νερού ωστόσο δε μας ανήκουν. Πώς μπορείτε να τα αγοράσετε από μας; Κάθε μέρος της γης αυτής είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε αστραφτερή πευκοβελόνα, κάθε αμμούδα στις ακρογιαλιές, κάθε θολούρα στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε ζουζούνι που ζουζουνίζει είναι, στη μνήμη και στην πείρα του λαού μου, ιερό.
Ξέρομε πως ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Τα μέρη της γης, το ένα με το άλλο, δεν κάνουν γι’ αυτόν διαφορά, γιατί είναι ένας ξένος που φτάνει τη νύχτα και παίρνει από τη γη όλα όσα τού χρειάζονται. Η γη δεν είναι αδερφός του, αλλά εχθρός που πρέπει να τον καταχτήσει, και αφού τον καταχτήσει, πηγαίνει παρακάτω.
Με το ταμάχι που έχει θα καταπιεί τη γη και θα αφήσει πίσω του μια έρημο. Η όψη που παρουσιάζουν οι πολιτείες σας, κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Όμως αυτό μπορεί και να συμβαίνει επειδή ο ερυθρόδερμος είναι άγριος και δεν καταλαβαίνει.
Αν αποφασίσω και δεχτώ, θα βάλω έναν όρο. Τα ζώα της γης αυτής ο λευκός θα πρέπει να τα μεταχειριστεί σαν αδέρφια του. Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα ζώα; Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από μεγάλη εσωτερική μοναξιά, γιατί όσα συμβαίνουν στα ζώα, τα ίδια συμβαίνουν στον άνθρωπο.
Ένα ξέρομε, που μπορεί μια μέρα ο λευκός να το ανακαλύψει: ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός. Μπορεί να θαρρείτε πως Εκείνος είναι δικός σας, όπως ζητάτε να γίνει δική σας η γη μας. Αλλά δεν το δυνόσαστε. Εκείνος είναι Θεός των ανθρώπων. Και το έλεός Του μοιρασμένο απαράλλαχτα σε ερυθρόδερμους και λευκούς. Αυτή η γη Του είναι ακριβή. Όποιος τη βλάφτει, καταφρονάει το Δημιουργό της. Θα περάσουν οι λευκοί – και μπορεί μάλιστα γρηγορότερα από άλλες φυλές. Όταν μαγαρίζεις συνέχεια το στρώμα σου, κάποια νύχτα θα πλαντάξεις από τις μαγαρισιές σου. Όταν όλα τα βουβάλια σφαχτούν, όταν όλα τα άγρια αλόγατα μερέψουν, όταν την ιερή γωνιά του δάσους τη γιομίσει το ανθρώπινο χνότο και το θέαμα των φουντωμένων λόφων το κηλιδώσουν τα σύρματα του τηλέγραφου με το βουητό τους, τότες πού να βρεις το ρουμάνι;* Πού να βρεις τον αϊτό; Και τι σημαίνει να πεις έχε γεια στο φαρί* σου και στο κυνήγι; Σημαίνει το τέλος της ζωής και την αρχή του θανάτου.
Πουθενά δε βρίσκεται μια ήσυχη γωνιά μέσα στις πολιτείες του λευκού. Πουθενά δε βρίσκεται μια γωνιά να σταθείς να ακούσεις τα φύλλα στα δέντρα την άνοιξη ή το ψιθύρισμα που κάνουν τα ζουζούνια πεταρίζοντας. Όμως μπορεί, επειδή, καταπώς είπα, είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω – μπορεί μονάχα για το λόγο αυτόν ο σαματάς να ταράζει τα αυτιά μου. Μα τι μένει από τη ζωή, όταν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί τη γλυκιά φωνή που βγάνει το νυχτοπούλι ή τα συνακούσματα των βατράχων ολόγυρα σε ένα βάλτο μέσα στη νυχτιά; Ο ερυθρόδερμος προτιμάει το απαλόηχο αγέρι λαγαρισμένο από την καταμεσήμερη βροχή ή μοσχοβολημένο με το πεύκο. Του ερυθρόδερμου του είναι ακριβός ο αγέρας, γιατί όλα τα πάντα μοιράζονται την ίδια πνοή – τα ζώα, τα δέντρα, οι άνθρωποι. Ο λευκός δε φαίνεται να δίνει προσοχή στον αγέρα που ανασαίνει. Σαν ένας που χαροπολεμάει για μέρες πολλές, δεν οσμίζεται τίποτα.
Αν ξέραμε, μπορεί να καταλαβαίναμε – αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού, τις ελπίδες που περιγράφει στα παιδιά του τις μακριές χειμωνιάτικες νύχτες, τα οράματα που ανάφτει στο μυαλό τους, ώστε ανάλογα να δέονται για την αυριανή. Αλλά εμείς είμαστε άγριοι. Μας είναι κρυφά τα όνειρα του λευκού. Και επειδή μας είναι κρυφά, θα εξακολουθήσομε το δρόμο μας. Αν τα συμφωνήσομε μαζί, θα το πράξομε, για να σιγουρέψομε τις προστατευόμενες περιοχές που μας τάξατε. Εκεί θα ζήσομε, μπορεί, τις μετρημένες μέρες μας καταπώς το θελήσομε. Όταν ο στερνός ερυθρόδερμος λείψει από τη γη, και από τη μνήμη δεν απομείνει παρά ο ίσκιος από ένα σύννεφο που ταξιδεύει στον κάμπο, οι ακρογιαλιές αυτές και τα δάση θα φυλάγουν ακόμα τα πνεύματα του λαού μου – τι* αυτή τη γη την αγαπούν, όπως το βρέφος αγαπάει το χτύπο της μητρικής καρδιάς. Αν σας την πουλήσομε τη γη μας, αγαπήστε την, καθώς την αγαπήσαμε εμείς, φροντίστε την, καθώς τη φροντίσαμε εμείς, κρατήστε ζωντανή στο λογισμό σας τη μνήμη της γης, όπως βρίσκεται τη στιγμή που την παίρνετε, και με όλη σας τη δύναμη, με όλη την τρανή μπόρεσή σας, με όλη την καρδιά σας, διατηρήστε τη για τα τέκνα σας, και αγαπήστε την, καθώς ο Θεός αγαπάει όλους μας. Ένα ξέρομε – ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη Του είναι ακριβή. Ακόμα και ο λευκός δε γίνεται να απαλλαχτεί από την κοινή μοίρα.[…]
μτφρ. Ζήσιμος Λορεντζάτος
Το Βήμα, 16/1/1977
Υ.Γ. Το νέο μου πάθος λέγεται Στοριζ και Νιούζ, αλλά σε αυτό θα αναφερθώ κάποια άλλη στιγμή. Στο μεταξύ, αν θέλετε, μπορείτε να κάνετε like στη σελίδα του στο facebook, γιατί κάτι ετοιμάζεται που είμαι απόλυτα σίγουρη πως θα το αγαπήσετε -προσωπικά ΛΑΤΡΕΥΩ και στόριζ ΚΑΙ νιουζ.
Μόλις ολοκληρώθηκε η 14η Ημερίδα Παιδικής Λογοτεχνίας που διοργάνωσε το Rivergate Book Store και το Frederick University Cyprus με τίτλο «Ιστορίες να ονειρεύεσαι…» και Παιδικά Βιβλία σε δράση για να αλλάξουμε τον κόσμο μας!
Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά μέσα από την πλατφόρμα του Πανεπιστημίου και περιλάμβανε 7 διαφορετικά εργαστήρια που αποτελούνταν από θεωρητικό και βιωματικό μέρος.
Στόχος όλων των συγγραφέων που συντονίσαμε αυτά τα εργαστήρια ήταν η ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών σε ζητήματα που αφορούν σε τρόπους προσέγγισης βιβλίων παιδικής λογοτεχνίας και την παιδαγωγική αξιοποίησή τους με βάση τους 17 στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης της Agenda 2030 του ΟΗΕ.
Το δικό μου εργαστήριο είχε τίτλο: «Σε αυτόν τον πλανήτη δεν είμαστε μόνοι!» όπου ανάμεσα στα άλλα παρουσίασα ζωοφιλικές δράσεις από εγκεκριμένα φιλοζωικά προγράμματα.
Στηρίχτηκα στο υλικό των εκδόσεων http://www.kitrinopatini.gr Παραμυθοκάρτες_Ιστορίες με Μουσούδες και το βιβλίο Άνοιξη Παντού, του Μάνου Κρόκου και της Δέσποινας Τζιάκη αντίστοιχα. Χάρηκα τόσο πολύ όταν την είδα ξαφνικά ανάμεσα στους συμμετέχοντες.
Η 14η ημερίδα ήταν η μεγαλύτερη από όσες έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα και η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η πλατφόρμα εγγραφών να κλείσει μέσα σε λίγες ημέρες, απογοητεύοντας όσους ήθελαν να την παρακολουθήσουν και δεν μπόρεσαν.
Κι ήταν τόσοι πολλοί ώστε οι διοργανωτές δεν μπορούσαν παρά να την επαναλάβουν στις 27 Νοεμβρίου. Πολύ σύντομα θα ανακοινωθούν λεπτομέρειες.
Στο μεταξύ στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά σε όλους και ένα ευχαριστώ σε όσους συμμετείχαν.
Special thanks στην Αίγλη Τούμπα, που ήταν η ψυχή και η έμπνευση ΚΑΙ αυτής της ημερίδας, αλλά και σε όσους βοήθησαν να πραγματοποιηθεί αυτή η διοργάνωση -και δεν ήταν λίγοι. Χρειάστηκε μεγάλη προετοιμασία για να συντονιστούν 7 εργαστήρια, αρκετοί τεχνικοί κι ένας άψογος συντονισμός από όλους. Για ακόμα μια φορά όμως απέδειξε πως η φαντασία ανοίγει δρόμους εκεί που οι άλλοι βλέπουν μονάχα αδιέξοδα!

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Τι θα συμβεί άραγε όταν ο Ντίκι, το μικρό μας ποντίκι, στον δρόμο για το σχολείο συναντήσει την Κοκκινοσκουφίτσα, τον Πινόκιο, τα Τρία Γουρουνάκια, τη Σταχτοπούτα και τα Επτά Μικρά Κατσικάκια; Και πώς ένας μικρούλης ποντικός, μαζί με αγαπημένους ήρωες των παραμυθιών, θα μας βοηθήσουν να γνωρίσουμε τον μαγικό κόσμο του Διαδικτύου;»

Ο Ντίκι είναι ο ήρωας της ιστορίας που έπλασε η κα Παναγιώτα Χατζηττοφή* για να φέρει τα παιδιά σε επαφή με την τεχνολογία, αλλά και τους κινδύνους της. Ήταν τεράστια η χαρά μου όταν η Παγκύπρια Σχολή Γονέων μου ανέθεσε την εικογράφηση αυτού του βιβλίου. Κι αυτό γιατί ενώ το Διαδίκτυο, από τη μία είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο, που μας επιτρέπει να επικοινωνούμε και να ερχόμαστε κοντά με άλλους ανθρώπους, από την άλλη δεν είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι το χρησιμοποιούν με λανθασμένο τρόπο. Όμως, ο Ντίκι μετά από τη δική του περιπέτεια έβαλε σκοπό της ζωής του να μας δείξει τον τρόπο της συναρπαστικής, αλλά ασφαλούς πλοήγησης στο διαδίκτυο.

Με τη στήριξη της Παγκύπριας Σχολής Γονέων,  αντίτυπα του βιβλίου «Ο Ντίκι στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου», αλλά και αντίστοιχου τετραδίου δραστηριοτήτων, προσφέρθηκαν ήδη σε όλα τα παιδιά της Γ΄δημοτικού που φοιτούν στα δημοτικά σχολεία της Κύπρου, με σκοπό την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση του βιβλίου από τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή!

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλή επιτυχία στον Ντίκι και το μεγάλο του έργο! Ευχαριστώ τον κο Λοιζο Γιάσουμα και τη συγγραφέα του βιβλίου Παναγιώτα Χατζηττοφή για την άψογη συνεργασία και την εμπιστοσύνη τους!

 

Το βιβλίο συγχρηματοδοτήθηκε από την Ε.Ε. μέσα από το πρόγραμμα «Συνδέοντας την Ευρώπη» και υποστηρίζεται από το ευρωπαϊκό έργο Cyber Safety (Κέντρο ασφαλούς διαδικτύου Κύπρου) και το Insafe inhope (together for a better internet).

  • H Παναγιώτα Χατζηττοφή είναι Ψυχολόγος, κατέχοντας μεταπτυχιακό τίτλο Σχολικής Ψυχολογίας. Είναι εγγεγραμμένη στους επίσημους καταλόγους του Συμβουλίου Εγγραφής Ψυχολόγων Κύπρου, στον τομέα της Σχολικής/Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας. Εργάζεται ως Λειτουργός του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Κύπρου, στο Ευρωπαϊκό Έργο: Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου Κύπρου – CYberSafety. Παράλληλα, συνεργάζεται με σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και φορείς που ασχολούνται με την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών και την εφαρμογή προληπτικών – παρεμβατικών προγραμμάτων. Τα τελευταία χρόνια, συνεργάζεται, επίσης, με την Παγκύπρια Σχολή Γονέων. Τέλος, συμμετέχει ως εισηγήτρια σε τοπικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια και ερευνητικό της έργο έχει δημοσιευθεί σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων στην Κύπρο και το εξωτερικό.

Ομολογώ πως όταν στην πρώτη παρουσίαση του ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, που έγινε στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Ηλιούπολης, άκουσα την τοποθέτηση του Αντιδημάρχου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα  εδώ) ήμουν -σχεδόν- βέβαιη πως επρόκειτο για αστοχία. Πώς ήταν μια μεμονωμένη παρόρμηση της στιγμής και πως -στη χειρότερη περίπτωση- αντανακλά μόνο τις δικές του προσωπικές απόψεις.

Σήμερα, όμως το πρωί, διάβασα έκπληκτη στα κοινωνικά δίκτυα για την απόφαση του δήμου μας να παραχωρήσει δημόσιο αθλητικό χώρο για τα γυρίσματα του… Bachelor. Νομίζω μάλιστα πως το συγκεκριμένο επεισόδιο προβλήθηκε χθες, ημέρα που τιμούμε εκείνο το ΟΧΙ  που καθιέρωσε την 28η Οκτωβρίου ως ημέρα μνήμης και εθνικής υπερηφάνειας.

Ε, την ημέρα του ΟΧΙ, κάποιοι είπαν ΝΑΙ στο Βachelor! Στο Bachelor, δηλαδή στο BACHELOR! Το πιο ΠΙΟ κατάπτυστο reality από καταβολής της ελληνικής τηλεόρασης!  Κι αυτό το ΝΑΙ, ειπώθηκε στον ίδιο δήμο που πριν από λίγες ημέρες παρουσιάστηκε το ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ένα εγχείρημα για το οποίο είμαι και όλες μας είμαστε πολύ υπερήφανες. Δεν γράφω άλλα, (στέρεψαν τα λόγια) οπότε θα περιοριστώ στο ότι με καλύπτει η ανακοίνωση που δημοσιεύσαμε σήμερα στη σελίδα του ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ στο facebook. Σας τη μεταφέρω αυτούσια:

[…] Με μεγάλη έκπληξη πληροφορηθήκαμε σήμερα από τα social media και πιο συγκεκριμένα από δημοσιεύσεις του Άγγελου Δημητρόπουλου και του Θανάση Αθανασίου -που προς τιμή τους επικρίνουν- την απόφαση του δήμου Ηλιούπολης να παραχωρήσει μέσω του ΠΑΟΔΗΛ δήμοσιο αθλητικό χώρο για τα γυρίσματα του τηλεοπτικού παιχνιδιού Bachelor.
Όταν φεμινιστικές οργανώσεις έχουν καταγγείλει το συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα ότι με τον τρόπο που παρουσιάζει τις γυναίκες παραβιάζει κάθε αρχή ισότητας και σεβασμού και έχουν ζητήσει τη διακοπή του, έρχεται ο δήμος Ηλιούπολης να παραχωρήσει δημόσιο αθλητικό χώρο για να διευκολύνει τα γυρίσματα του εν λόγω κακοποιητικού τηλεπαιχνιδιού.
Το ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ και όλες μαζί δεν θα επιτρέψουμε στο δήμο Ηλιούπολης να συναινεί σε παρόμοιες πρωτοβουλίες που δεν σέβονται το γυναικείο φύλο και τους αγώνες που έχουν δοθεί χρόνια τώρα για την κατάργηση των έμφυλων ανισοτήτων και του σεξισμού. Δεν θα επιστρέψουμε σε κανένα ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό προς άγρα της τηλεθέασης και του κέρδους να προσβάλει, να εξευτελίζει και να υποβαθμίζει το γυναικείο φύλο.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ να καταγγείλουμε και να ενώσουμε τις φωνές μας μαζί με τις φωνές όλων των γυναικών που ζητούν την κατάργηση του τηλεπαιχνιδιού Bachelor και να ζητήσουμε από το δήμο Ηλιούπολης να ανάβει την ευθύνη για την άδεια που δώθηκε διευκολύνοντας και συναινώντας στην δημιουργία ενός ακόμα επεισοδίου αυτού του κατάπτιστου reality. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι δεν γνώριζαν που έδιναν την άδεια γιατί σε μια κοινωνία που τα ανθρώπινα δικαιώματα χαίρουν σεβασμού, οφείλει η δημοτική αρχή να προσέχει ώστε κάθε αδειοδότηση που δίνει να έχει ως πρωτεύοντα ρόλο τη διασφάλισή τους. […]

https://www.facebook.com/113488491106647/photos/a.116232894165540/120556533733176

 

Πλησιάζουν οι μέρες… Το Σάββατο 6 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί η 14η Ημερίδα Παιδικής Λογοτεχνίας που οργανώνει το Rivergate Bookstore. H ημερίδα θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά μέσω της πλατφόρμας του Πανεπιστημίου Frederick της Λευκωσίας με θέμα «Η Γη είναι το σπίτι μας».

Παιδικά βιβλία σε δράση για να αλλάξουμε τον κόσμο μας, λοιπόν!

Επτά διαφορετικά διαδραστικά εργαστήρια που αποτελούνται από θεωρητικό και βιωματικό μέρος και στοχεύουν στην ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών σε ζητήματα που αφορούν σε τρόπους προσέγγισης βιβλίων παιδικής λογοτεχνίας και την παιδαγωγική αξιοποίησή τους.

Το δικό μου εργαστήριο:

Πριν παραθέσω την περιγραφή του δικού μου εργαστηρίου, θέλω να πω πως η συγκεκριμένη ημερίδα βασίζεται στους 17 στόχους βιώσιμης ανάπτυξης, που υιοθετήθηκαν κατά την 70η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών με ακουμπά ιδιαίτερα. Τίτλος του δικού μου εργαστηρίου είναι «Σε αυτόν τον πλανήτη δεν είμαστε μόνοι», γιατί έτσι νιώθω κι έτσι ένιωθα πάντα. Ένιωθα συνδεδεμένη με κάθε πλάσμα που κατοικεί αυτόν τον πλανήτη και με κάποιον τρόπο πάντα πίστευα πως τον μοιράζομαι μαζί τους.

Οι θέσεις για τις συμμετοχές στο εργαστήριό μου έχουν συμπληρωθεί, όπως ενημερώθηκα, από τις πρώτες ώρες που άνοιξε η πλατφόρμα για εγγραφές και ευχαριστώ θερμά όσους το επέλεξαν! Ήδη, από όσο ενημερώθηκα από το Rivergate Bookstore υπάρχει λίστα αναμονής για πιθανό επόμενο εργαστήριο. Θα δούμε!

Ωστόσο βάζω μια σύντομη περιγραφή του τι θα κάνουμε σε αυτό το εργαστήριο:

Η ζωοφιλία και η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση δεν είναι μόδα, είναι στάση ζωής, αναπόσπαστο κομμάτι της δέσμευσής μας απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Το να αγαπάς και να φροντίζεις τα ζώα και παράλληλα να σέβεσαι το περιβάλλον αποτελούν πράξεις καλοσύνης, στις οποίες μπορούμε και οφείλουμε να εκπαιδευτούμε. Με όχημα τις «Παραμυθοκάρτες – Ιστορίες με Μουσούδες» του Μάνου Κρόκου και το βιβλίο «Άνοιξη παντού!» της Δέσποινας Τζιάκη (εκδ. Κίτρινο Πατίνι), στο εργαστήρι αυτό τα παιδιά θα έρθουν σε επαφή με πολύχρωμες οικολογικές, ζωοφιλικές και περιβαλλοντικές δράσεις, επιλεγμένες από εγκεκριμένα ζωοφιλικά και περιβαλλοντικά προγράμματα.

Στόχος μας, να ευαισθητοποιήσουμε τα παιδιά διδάσκοντάς τους τις αξίες του σεβασμού και της αγάπης στα ζώα και στο περιβάλλον και να δημιουργήσουμε κίνητρα για να αναλάβουν δράση σε συνεργασία με τον εκπαιδευτικό της τάξης, μεταβάλλοντας σταδιακά τις αντιλήψεις τους σε ό,τι αφορά το περιβάλλον και τα ζώα. Στο πλαίσιο του εργαστηρίου μας, θα δημιουργήσουμε τη δική μας συλλογή γραμματοσήμων και θα φιλοτεχνήσουμε μια επιστολή με σκοπό τη μεταφορά ενός περιβαλλοντικού μηνύματος, αναπτύσσοντας τη δεξιότητα του οπτικού γραμματισμού. Εδώ οι εικόνες έχουν τον πρώτο λόγο, αρωγοί και συνοδοιπόροι στην προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο. Η Γη είναι το σπίτι μας! Σεβόμενοι το περιβάλλον, λοιπόν, σεβόμαστε το σπίτι μας.

 

Την Πέμπτη 21 Οκτωβρίου στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Ηλιούπολης έγινε η πρώτη συνέντευξη τύπου του εγχειρήματος ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ.

Τι είναι το ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που γεννήθηκε μέσα από την ομάδα «Ηλιουπολίτισσες» μια κλειστή γυναικεία ομάδα με ανοικτές δράσεις που αριθμεί 9.250 μέλη -μια ομάδα που ολοένα και μεγαλώνει (αυτή τη στιγμή εξετάζονται 2.000 νέα αιτήματα υποψηφίων μελών). Τις Ηλιουπολίτισσες δημιούργησε η φίλη μου Γωγώ Τσακογιάννη με σκοπό την υποστήριξη των μελών της, την ανταλλαγή πληροφοριών και την τόνωση της τοπικής επιχειρηματικότητας. Μόνο που όταν υπάρχει κοινός τόπος για να επικοινωνούμε μεταξύ μας οι άνθρωποι, γεννιούνται συνεχώς νέα πράγματα και δράσεις. Έτσι, μέσα από τις Ηλιουπολίτισσες βρήκαν ουσιαστική βοήθεια και υποστήριξη οικογένειες και άτομα που βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, στειρώθηκαν -μέχρι στιγμής- περισσότερες από 100 αδέσποτες γάτες, έγιναν εκδηλώσεις και συναντήσεις, προωθήθηκαν επαγγελματίες της Ηλιούπολης κι άλλα πολλά. Και τώρα, ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα: Το ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ.

Πώς ξεκίνησαν όλα

Γιατί μη μου πείτε ό,τι θα μπορούσαν τόσες γυναίκες να συνεχίσουν να παρακολουθούν αμέτοχες το θέμα με τις συνεχείς γυναικοκτονίες και κακοποιήσεις που συμβαίνουν στη χώρα μας. Είναι γνωστό πως ζούμε σε μια βαθιά σεξιστική κοινωνία που δικαιολογεί συχνά κακοποιητικές συμπεριφορές απέναντι στις γυναίκες, κι αυτό μας προκαλούσε αγανάκτηση. Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η περίπτωση του 19χρονου κοριτσιού που από 11 χρονών βιαζόταν από τον πατέρα της και κατέληξε να βασανίζεται και να εκδίδεται από αστυνομικό που την κρατούσε αιχμάλωτη σε διαμέρισμα στην Ηλιούπολη. Ευτυχώς, εκμυστηρεύτηκε σε εργαζόμενη σε καφετέρια όσα ζούσε. Για καλή της τύχη εκείνη δεν αδιαφόρησε. Της είπε «Είμαι ΕΔΩ» και δεν έκανε πίσω μέχρι να δει τον πατέρα και τον αστυνομικό να οδηγούνται με χειροπέδες στα χέρια στο γραφείο του εισαγγελέα.


Τότε, αποφασίσαμε αυτή την αγανάκτηση να την εκφράσουμε μέσα από τη δημιουργία μιας νέας ομάδας. Ήταν πλέον φανερό πως οφείλαμε να βρούμε έναν τρόπο να προστατέψουμε η μία την άλλη. Κι είπαμε ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ όλες μαζί για κάθε γυναίκα ή θηλυκότητα που αντιμετωπίζει πρόβλημα.

Ποιες είμαστε

To EIΜΑΙ ΕΔΩ ξεκίνησε από 7 μέλη της ομάδας, τη Γωγώ Τσακογιάννη, τη Χρύσα Δουζένη, τη Φωτεινή Σαββατιανού, τη Νίκη Τσιμπούρη, την Άρτεμις Καραβά, την Αντωνία Καλαθιανάκη κι εμένα (είμαστε όλες πολύ περήφανες για όλο αυτό!)

Ψυχολογική αλλά και νομική υποστήριξη

Στην έκκλησή μας για ενεργή συμμετοχή σε αυτή την πρωτοβουλία, βρήκαμε ανταπόκριση από το σύνολο των γυναικών της ομάδας μας. Κι έτσι ήδη δημιουργήθηκαν νέες ομάδες για να στηρίξουν το ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ, ανάμεσά τους και ομάδες ειδικών ψυχικών υγείας και νομικής υποστήριξης.

Επικοινωνία

Ήρθαμε σε επαφή με συγκεκριμένες επιχειρήσεις πόλης, όπου έχει ήδη τοποθετηθεί αυτοκόλλητο σήμα ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ στην είσοδό τους. Η συγκεκριμένη φράση σε κάποιον από αυτούς τους ανθρώπους είναι αρκετή για να γίνει ο συνδετικός κρίκος ανάμεσά σε μας και όσες το έχουν ανάγκη.

Οι στόχοι μας

• να ενώσουμε τις φωνές μας και να τα αλλάξουμε ΟΛΑ.

• να σταθούμε πλάι σε κάθε γυναίκα που -εκτός από την κακοποίηση- έχει να αντιμετωπίσει κι ένα άκαμπτο γραφειοκρατικό σύστημα, με σωστή καθοδήγηση, προσωπική παρουσία από ειδικούς και μέλη της ομάδας μας.

• να αναδείξουμε όλες τις μορφές κακοποίησης και να τις ξεχωρίσουμε. Μέσα από ημερίδες, εκδηλώσεις, συζητήσεις και παρουσιάσεις να μάθουμε να αναγνωρίζουμε κάθε είδους κακοποίησης -ακόμα κι αυτές που μας μπερδεύουν.

• να συνεργαστούμε με φορείς συλλογικότητες, ομάδες της πόλης και άτομα που θέλουν να βοηθήσουν τις δράσεις μας.

Κι είμαστε ακόμα στην αρχή!

Y.Γ. Μια μικρή γκρίνια που αν δεν τη γράψω θα σκάσω… Απόδειξη ότι έχουμε αρκετό δρόμο να διανύσουμε ακόμα ως κοινωνία μέχρι το επιθυμητό αποτέλεσμα, ήταν όταν, μετά το τέλος των ομιλιών, δόθηκε χρόνος για ερωτήσεις και διάλογο. Έχοντας προσκαλέσει εκπροσώπους όλων των δημοτικών παρατάξεων (είναι ξεκάθαρο πως τους χρειαζόμαστε όλους), ζήτησε και πήρε τον λόγο ο αντιδήμαρχος κοινωνικής αλληλεγγύης -γράφω τον τίτλο και δεν αναφέρω ότι απλά «κάποιος πήρε τον λόγο και είπε»…, επειδή έχει σημασία για μένα η ιδιότητα -όχι του αντιδημάρχου, αλλά συγκεκριμένα του αντιδημάρχου κοινωνικής αλληλεγγύης.  Η αλήθεια είναι πως άφησε άφωνους όσους βρίσκονται μέσα στην αίθουσα με την τοποθέτησή του. Όχι, δεν ρώτησε τίποτα για τις δράσεις μας και δεν εξέφρασε τη στήριξή του στο ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ.
Από τις πρώτες κουβέντες του ξεκαθάρισε πως διαφωνεί με ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ που είπε η Γωγώ Τσακογιάννη (στο μεταξύ η Χρύσα Δουζένη και η Φωτεινή Σαββατιανού μίλησαν πολύ πιο σκληρά από εκείνη για το ζήτημα της έμφυλης βίας, αλλά το προσπερνώ). Έπειτα, ούτε λίγο, ούτε πολύ μας είπε πως εξίσου υπαρκτό είναι και το ζήτημα της ανδρικής κακοποίησης. Για την ακρίβεια εξέφρασε την απορία του πώς γίνεται τόση ώρα να μιλάμε για κακοποίηση γυναικών και να μην λέμε τίποτα για την ανδρική κακοποίηση -που είναι «εξίσου υπαρκτή». Αμφισβήτησε (τουλάχιστον εγώ έτσι το αντιλήφθηκα και μιλώ μόνο για τον εαυτό μου) το νόημα της ύπαρξης μιας τέτοιας ομάδας κι έφερε ως παράδειγμα ένα περιστατικό με μια κοπέλα που ήταν σε κακή κατάσταση κι έτρεμε από τον φόβο της σε ένα παγκάκι κάποιου πάρκου της Ηλιούπολης. Ο ίδιος, όπως μας είπε, όταν πληροφορήθηκε το συμβάν έτρεξε στο σημείο και ειδοποίησε ΕΚΑΒ και αστυνομία. Ελπίζω να τον αδικώ, αλλά υπέθεσα πως υπονοούσε πως αν με ένα τηλέφωνο στο 100 και το ΕΚΑΒ μπορείς να λύσεις ένα τέτοιο πρόβλημα, τι χρειάζεται μια ομάδα όπως το ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ;

«Μάθατε τι έγινε μετά η κοπέλα αυτή ή η συνδρομή σας έληξε σε αυτά τα δύο τηλεφωνήματα;» ρωτήθηκε από μέλος της ομάδας.  Δυστυχώς, η απάντησή του ήταν αυτή που φοβόμασταν όλοι. Όχι, κανείς δεν παρακολούθησε την πορεία αυτού του κοριτσιού κι έτσι δεν γνωρίζουμε αν ξαναγύρισε σε κάποιο παγκάκι, μεταφέρθηκε σε κάποιο ψυχιατρικό ή άλλο ίδρυμα, αν είναι στον δρόμο ή βρήκε κάπου να κοιμηθεί και να νιώσει ασφάλεια.

Σε σχέση με την ανδρική κακοποίηση πιστεύω πως θα είχε ενδιαφέρον εάν κάναμε ένα γκάλοπ εκείνη την ώρα μέσα στην αίθουσα και να ζητούσαμε να σηκώσουν τα χέρια τους οι γυναίκες που έχουν ζήσει έστω και μια φορά στη ζωή τους έμφυλη βία (ή και αποχρώσεις της, όπως για παράδειγμα να χρειαστεί να ζητήσουν από τον συνοδό τους να περιμένει ώσπου να μπουν μέσα στο σπίτι τους) και στη συνέχεια να ρωτήσουμε το ίδιο και τους άντρες. Δεν το κάναμε. Αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία, τώρα που το σκέφτομαι… Εύχομαι απλά να παρεξήγησα εγώ και να πρόκειται μόνο για μια άστοχη στιγμή και να μην ενοχλήσαμε τον Δήμο. Άλλωστε, πρόθεσή μας είναι να έχουμε απέναντί της μόνο τους κακοποιητές!

Χαίρομαι για τη μεγάλη συμμετοχή και τα ενθαρρυντικά μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά (ακόμα κι από άλλες πόλες που θέλουν να δημιουργήσουν το δικό τους ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ). Είναι παραπάνω από συγκινητικό πως συλλογικότητες, άτομα, ομάδες, φορείς, επιστήμονες, άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού είναι πρόθυμοι να ενώσουν τις φωνές τους μαζί μας και να μεγαλώσουν την ομάδα μας. Όπως είπαμε, είμαστε ακόμα στην αρχή!

Ιστορίες να Ονειρεύσαι…

Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που επικρατούν παγκοσμίως η χθεσινή 13η Ημερίδα Παιδικής Λογοτεχνίας που διοργάνωσαν το Rivergate και το Πανεπιστήμιο Frederick, πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά.

Η ιστορία πίσω από τις Ιστορίες να Ονειρεύεσαι…

Πριν από κάμποσα χρόνια μια οικονομόλογος, βιβλιοπώλης, εμψυχώτρια βιβλιοφιλικών δράσης, τακτικός συνεργάτης σε εφημερίδα και ενεργό μέλος του ΔΣ του IBBY CY ονειρεύτηκε τη δημιουργία μιας Ημερίδας Παιδικής Λογοτεχνίας με στόχο την ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών σε ζητήματα που αφορούν τρόπους προσέγγισης παιδικών βιβλίων και την παιδική αξιοποίησή τους. Το όνειρό της Αίγλης Τούμπα αγκαλιάστηκε από τους υπεύθυνους του Πανεπιστημίου Frederick και οι Ιστορίες να ονειρεύσαι αποτελούν έναν θεσμό πια για την Κύπρο. Για πρώτη φορά στις 27 Μαρτίου η ημερίδα αυτή άνοιξε και για το ελληνικό κοινό -και όχι μόνο. Στο δικό μου εργαστήριο συνδεθήκαμε με εκπαιδευτικούς όχι μόνο από την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και από τη Νορβηγία, την Αμερική και την Ιταλία. Πολύ απλά γιατί τα όνειρα δεν έχουν πατρίδα…

Θέμα: Τα παραμύθια αγγίζουν τις Καλές Τέχνες

Αρχιτεκτονική, Ζωγραφική, Θέατρο, Λογοτεχνία, Μουσική, Χορός

Οι εμψυχωτές:

Λιάνα Δενεζάκη, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Μάρω Θεοδωράκη, Μαριλένα Καββαδά, Άννα Κουπάνου, Θεοδωρής Παπαϊωάννου

Η δική μας έκθεση ζωγραφικής

Το εργαστήριό μου στηρίχτηκε στο 8ο σετ της σειράς Παραμυθοκάρτες, που δημιουργήσαμε με τον Μάνο Κρόκο, με θέμα τη ζωγραφική και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι.

Περιγραφή του εργαστηρίου:

Ο λόγος γεννά εικόνες και οι εικόνες ισοδυναμούν με χίλιες λέξεις. Η λογοτεχνία επηρεάστηκε αμέτρητες φορές από την τέχνη της ζωγραφικής κι άλλες τόσες συνέβη το αντίστροφο. Για παράδειγμα, ο Δον Κιχώτης μαζί με τον σύντροφό του Σάντσο Πάντσα, πρωταγωνιστές του κλασικού έργου του Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα, ζωγραφίστηκαν από τον Πάμπλο Πικάσο με πολύ απλές, αλλά σίγουρες γραμμές. Τόσο απλές και τόσο τολμηρές, όσο οι γραμμές των παιδιών.

Σε αυτό το εργαστήρι θα κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία της τέχνης και θα αναφεροθούμε σε ρεύματα ζωγραφικής που επηρέασαν τον κόσμο μας. Θα σταθούμε σε γνωστά έργα τέχνης και θα δημιουργήσουμε τα δικά μας με υλικά, που υπάρχουν στην τάξη, στη φύση, γύρω μας, ακόμα και στην… κουζίνα μας.

Με αφετηρία το βιβλίο «Μαμά, φτιάξε μου μια μάγισσα!» θα πειραματιστούμε με τεχνικές προκειμένου να εικονογραφήσουμε τα κύρια σημεία του, με σκοπό να δημιουργήσουμε πίνακες για μια προσωπική, αλλά ολοκληρωμένη έκθεση ζωγραφικής, που θα μας αφηγηθεί όχι μία, αλλά πολλές διαφορετικές ιστορίες.

Το παράπονό μου

Μοναδικό παράπονο που έχω είναι ότι δεν γινόταν να παρακολουθήσουμε κι εμείς τα υπόλοιπα εργαστήρια, καθώς γίνονται παράλληλα. Κι ήθελα τόσο να τα δω ΟΛΑ!

Η καθιερωμένη σέλφι:

Kάθε φορά που τελειώνει μια ημερίδα έχει καθιερωθεί μία σέλφι. Γιατί να το χαλάσουμε φέτος;

Από το control room:

Κέντρο καλεί Δενεζάκη! Κέντρο καλεί Δενεζάκη!

Από το control room η Αίγλη Τούμπα μαζί με την Νατάσα Φρεδερίκου που μοιράζονται και υλοποιούν το ίδιο όραμα.

Στα σχόλια δεξιά οι απαντήσεις στην ερώτηση: Τι «βλέπετε» κοιτάζοντας το έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι Μόνα Λίζα; Και με  το «τι βλέπετε;» εννοούμε ακριβώς αυτό. Όχι, τι αισθάνεστε μπροστά σε αυτό το έργο, ούτε τι ξέρετε γι’ αυτό…

Στιγμιότυπο

Και τέλος, μία από τις φωτογραφίες που μου έστειλε χθες βράδυ στο inbox μου η συγγραφέας και καλή μου φίλη Κατερίνα Παπαποστόλου που συμμετείχε στο εργαστήρι. Ιδέα δεν έχω τι έλεγα εκείνη την ώρα και είχα παθιαστεί τόσο.

Κλείνοντας:

Ευχαριστώ όλους όσους συμμετείχαν στο εργαστήριό μου και ελπίζω να το απόλαυσαν όσο κι εγώ. Ωστόσο, πρέπει να ζητήσω κι ένα συγνώμη σε όσους δεν κατάφεραν να εγγραφούν καθώς οι θέσεις ήταν περιορισμένες και έκλεισαν σχεδόν αμέσως.

Κι ένα δωράκι για το τέλος:

Σε αυτόν τον σύνδεσμο που έχουν δημιουργήσει οι εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι θα βρείτε αρκετό Υλικό που θα φανεί χρήσιμο σε νηπιαγωγούς, εκπαιδευτικούς ειδικής και γενικής αγωγής, λογοθεραπευτές, αλλά και γονείς σχετικό με τις Παραμυθοκάρτες και τα βιβλία μας.

 

 

Κι αν μου πέρασε από το μυαλό ότι οι εκπλήξεις θα σταματούσαν, ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες για να μου αποδείξουν πως οι άνθρωποι με μεράκι, όρεξη και φαντασία, όπως η Διευθύντριά του και συγγραφέας κ. Αναστασία Ευσταθίου, δεν σταματούν ποτέ να δημιουργούν και να χαρίζουν απλόχερα τα δώρα της καρδιάς τους. Kι όλα αυτά τα όμορφα δεν μπορούσαν να γίνουν αν δεν τα άγγιζε με το πολύχρωμο ραβδάκι της η καθηγήτρια εικαστικών του σχολείου κ. Όλγα Παππά.

Έτσι, μετά τον Παραμυθένιο κόσμο που έπλασαν για τα παιδιά, συνέχισαν να στολίζουν τη βιβλιοθήκη τους και να γεμίζουν τα ράφια τους με όμορφα βιβλία. Ανάμεσά τους και βιβλία των εκδόσεων Κίτρινο Πατίνι.

Κι ένα δωράκι από εμένα που αξιοποίησαν ακόμα και το περιτύλιγμά του. Δείτε τις φωτογραφίες και θα καταλάβετε μόνοι σας το πώς!

Μία από τις 49 Παραμυθοκάρτες-Ιστορίες από Καμβά περιλαμβάνουν τον πίνακα του Σαλβαντόρ Νταλί «Η εμμονή της Μνήμης». Σε ένα άλλο σετ, το Παραμυθοκάρτες_Ιστορίες από το Νησί της Φαντασίας, εκδόσεις Κίτρινο Πατίνι, υπάρχουν κάρτες που κρύβουν πειρατές, γοργόνες, χάρτες που οδηγούν σε χαμένους θησαυρούς, τηλεσκόπια και θαλασσινά παλάτια. Κι έρχεται ένα μέιλ από τη νηπιαγωγό Γαρυφαλιά Τεριζάκη που αποδεικνύει πως όλα αυτά μπορούν να χωρέσουν σε ΜΙΑ ιστορία, που δεν μοιάζει με καμία, που λέει και το τραγούδι!

Είμαι ενθουσιασμένη με τη δουλειά τους, με τους ρόλους που έπλασαν για το θεατρικό τους, για το κουκλοθέατρο που ετοιμάζουν, αλλά και για τις ζωγραφιές τους. Χίλια μπράβο σε όλους σας!

1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων

1ο Πρωινό Τμήμα

Υπεύθυνη Νηπιαγωγός: Γαρυφαλιά Τεριζάκη

Με αφορμή τον πίνακα του Σαλβαντόρ Νταλί «Η Εμμονή της μνήμης» (ή, αλλιώς, τα λιωμένα ρολόγια) δημιουργήσαμε με τα παιιδά μια ιστορία, λαμβάνοντας υπόψιν τις λειτουργίες του παραμυθιού, σύμφωνα με τις οδηγίες των Παραμυθοκαρτών που δημιούργησε ο Μάνος Κρόκος και εικονογράφησε η Λιάνα Δενεζάκη. Ο χάρτης μας, λοιπόν, για την δημιουργία της ήταν τα 7 στοιχεία του παραμυθιού:

Ήρωας, Τόπος, Σκοπός, Εμπόδιο, Βοηθός, Μαγικό Αντικείμενο και Τέλος.

Συγχαρητήρια στους μικρούς μας μυθοπλάστες και εικονογράφους!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πειρατής που τον έλεγαν Θανάση. Είχε ένα μεγάλο όνειρο: να βρει ένα θησαυρό! Ο πατέρας του του είχε αφήσει έναν χάρτη μέσα στο σεντούκι που είχε στο αμπάρι του καραβόσπιτού του και περίμενε να έρθει η στιγμή που θα είναι έτοιμος για να ξεκινήσει το ταξίδι του.

Ένα πρωί ξύπνησε και ένιωσε πολύ έτοιμος! Σάλπαρε, λοιπόν, για να κυνηγήσει το όνειρό του, ακολουθώντας τον χάρτη. Μετά από πολλές μέρες ταξιδιού σταμάτησε για λίγο να ξεκουραστεί στην «πολύχρωμη θάλασσα». Δεν ήξερε γιατί λέγεται έτσι αλλά μετά από λίγο το έμαθε επειδή εμφανίστηκε μπροστά του μία όμορφη γοργόνα. Καθόταν σ΄ ένα βράχο. Είχε ξανθά μαλλιά και πολύχρωμη ουρά. Κάθε φορά που έπεφτε στη θάλασσα αυτή γινόταν πολύχρωμη από τα χρώματα που είχε η ουρά της.

Πλησίασε την πλώρη του καραβιού του και τον ρώτησε:

  • Για που τό ’βαλες όμορφε πειρατή και πως σε λένε;

  • Πάω να κυνηγήσω το όνειρό μου και να βρω έναν θησαυρό! Με λένε Θανάση και αυτός είναι ο παπαγάλος μου. Μοιάζετε πολύ! Είστε και οι δύο πολύχρωμοι. Εσένα πως σε λένε;

  • Μεταξένια είναι το όνομά μου.

  • Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου αλλά πρέπει να συνεχίσω το ταξίδι μου και να κυνηγήσω το όνειρό μου. Θα γυρίσω κάποια στιγμή όμως πάλι κοντά σου. Γεια σου όμορφη γοργόνα.

  • Να πας στο καλό και να προσέχεις αγαπημένε μου πειρατή.

Ο πειρατής Θανάσης συνέχισε το ταξίδι με το καραβόσπιτό του. Δεν είχε πάρει χαμπάρι όμως τρία λιοντάρια που τον κυνηγούσαν. Είχαν πτερύγια και δόντια καρχαρία και νύχια κοφτερά σαν μαχαίρια. Τον είχαν περικυκλώσει. Έβγαλε το χρυσό του σπαθί με τα πολλά φωτάκια και άρχισε να τα πολεμάει. Τα φωτάκια ζάλιζαν τα λιοντάρια αλλά δεν μπορούσε να τα νικήσει. Ήταν πολύ δυνατά και άγρια. Φώναζε για να τα τρομάξει αλλά δεν τα κατάφερνε.

Τον άκουσε η Μεταξένια και έτρεξε αμέσως κοντά του. Με μία απότομη κίνηση που έκανε η γοργόνα με την ουρά της πάγωσε τα λιοντάρια και έγιναν ένα με τα κύματα που σήκωσε. Ο πειρατής έμεινε με το στόμα ανοιχτό! Δεν ήξερε ότι η ουρά της είχε μαγική δύναμη!

  • Σ’ ευχαριστώ λατρεμένη μου γοργόνα! Σου χρωστάω τη ζωή μου και το όνειρό μου! Πρέπει όμως να συνεχίσω το ταξίδι μου για να βρω τον θησαυρό. Θα σε ξαναβρώ!

Μετά από λίγη ώρα ακολουθώντας τον χάρτη, βγήκε στην ακτή, σε ένα μέρος που λεγόταν «η εμμονή της μνήμης». Έκανε πάρα πολλή ζέστη και η άμμος έκαιγε πολύ. Ευτυχώς που φορούσε μπότες.. Δεν πίστευε στα μάτια του με αυτό που αντίκρυσε! Ήταν ένα πολύ ασυνήθιστο τοπίο. Υπήρχαν λιωμένα ρολόγια – σαν τυριά- παντού. Άλλο κρεμόταν από ένα ξερό δέντρο, άλλα ήταν ακουμπισμένα σε έναν πάγκο, άλλο σε έναν βράχο. Κάποιο ρολόι, μάλιστα, το έτρωγαν μυρμήγκια.

Φοβήθηκε λίγο … Θυμήθηκε όμως ότι είναι πειρατής και δεν έπρεπε να φοβάται. Άρχισε να ψάχνει για το σεντούκι με το θησαυρό. Έψαξε στα βράχια, κάτω από το τραπέζι, πίσω από το δέντρο, τίποτα. Έσκαψε στην άμμο, τίποτα. Μετά από πολλή ώρα και αφού είχε γίνει μούσκεμα από την πολλή ζέστη έψαξε κάτω από τον βράχο που έμοιαζε με το κεφάλι ενός ζωγράφου, του Σαλβαδόρ Νταλί. Εκεί από κάτω, βρήκε το σεντούκι με τον θησαυρό! Το φύλαγε όμως ένα φίδι. Το φίδι τον απείλησε, αλλά έβγαλε αμέσως το φωτεινό του σπαθί και εκείνο ζαλίστηκε με τα πολλά φωτάκια. Έτσι ο Θανάσης του έδωσε μια και το νάρκωσε για τα καλά. Θα ξύπναγε το επόμενο καλοκαίρι!

Όταν άνοιξε το σεντούκι τα μάτια του λαμπύρισαν από τους πολλούς θησαυρούς:

Ρουμπίνια, διαμάντια, χρυσά φλουριά, σμαράγδια, ένα στέμμα και ένα χρυσό κολιέ. Και πιο κάτω ήταν ένα περίεργο, πανέμορφο βραχιόλι με 7 πέτρες στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Σκέφτηκε ότι θα το χάριζε στην αγαπημένη του γοργόνα, όταν την έβλεπε ξανά, μαζί με το στέμμα.

  • Είμαι περήφανη για σένα πειρατή μου!» Είπε η γοργόνα, που είχε ήδη έρθει μέχρι εκεί για να του κάνει έκπληξη! Ξαφνιάστηκε γιατί δεν είχε καταλάβει ότι ήταν εκεί!

  • «Αγαπημένη μου γοργόνα! Αυτό είναι για σένα» της είπε και της φόρεσε το βραχιόλι. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή έγινε κάτι μαγικό! Η Μεταξένια τινάχτηκε και η ουρά της εξαφανίστηκε. Είχε γίνει πια μια κανονική πεντάμορφη γυναίκα.

  • Τι όμορφη που είσαι! Αυτό το στέμμα είναι δικό σου. Θέλεις να γίνεις η βασίλισσά μου και να ταξιδεύουμε για πάντα οι δυο μας με το καραβόσπιτό μου;

  • Με μεγάλη μου χαρά αγαπημένε μου πειρατή! Θα σε ακολουθήσω όπου και αν πας.

Κι έτσι, ο Θανάσης με την Μεταξένια ξεκίνησαν (ή μάλλον συνέχισαν) τα ταξίδια σε όλες τις θάλασσες του κόσμου για να τον γνωρίσουν.

Και έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα!

Και έκαναν αυτοί ταξίδια μακρινά αλλά εμείς μακρύτερα!

Και έκαναν αυτοί καλά παιδιά αλλά …

εμείς είμαστε ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

Το  παιδικό βιβλίο «Ένα Δώρο για τη Μελένια» αναμένεται να κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους μικρούς μαθητές των Εκπαιδευτηρίων Ηλιάδη να ανοίξουν πρώτοι πρώτοι την αγκαλιά τους για να το υποδεχθούν. Ο Σύλλογος «Νέοι Ορίζοντες», αλλά κι εγώ προσωπικά, νιώθουμε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε θερμά τη διεύθυνση του σχολείου και τις εκπαιδευτικούς για την ευαισθησία που είχαν να μοιραστούν μαζί μας στιγμές χαράς και δημιουργίας.

[…]Οι μαθητές του Νηπιαγωγείου των Εκπαιδευτηρίων Ηλιάδη στη Σαλαμίνα μαζί με τις νηπιαγωγούς Μαρία Λουκά και Δάβη Μαριάννα, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας για τον Παιδικό καρκίνο γνώρισαν τη Μελένια μέσα από το παιδικό βιβλίο «Ένα δώρο για τη Μελένια», που εξέδωσε ο Σύλλογος Εθελοντικής Αρωγής και Φροντίδας «Νέοι Ορίζοντες», σε συγγραφή και εικονογράφηση της Λιάνας Δενεζάκη.

Ο αγώνας της γλυκιάς Μελένιας, καθώς και η επιτυχής αποστολή των πεταλούδων κέντρισε το ενδιαφέρον των παιδιών, τους ενθουσίασε και τους ευαισθητοποίησε ως προς τον εθελοντισμό. Οι μικροί μαθητές ζωγράφισαν τη Μελένια και τις πεταλούδες και έφτιαξαν μια αρκουδίτσα με καρδιά στο διαδικτυακό τους μάθημα.[…]